De stormvloedramp van 1953 was zo verontrustend dat hij het ±5 jaar eerder in Zeeland begonnen Deltaplan tot heel Nederland deed uitbreiden. Want als politici aan herstel van verloren vertrouwen in de destijdse zeedijkjes bijdragen door de waterschappen 100% kostenvergoeding voor dimensioneren volgens de deltanorm toezeggen, was teveel van het goede. Dat had alle waterschappen voor het tegengestelde doen kiezen van wat ze waterbouwkundig hadden behoren te doen zoals de Fries/Friesische kust sindsdien etaleert. Want alleen de Duitse kant ervan ging door met de dijkbouwwijze die zulke kleigrond bezittende kusten eenvoudig had gevrijwaard van aan de kleiloze windluwe zuidkant van de Zeeuws/ Hollandse eilanden na overlopen van binnenuit doorbreken waar zich door Lely's doen en laten nog dijken zonder kleibekleding op de binnenkant bevonden.
Vandaar dat alleen onze oosterburen de toepassing annex eeuwen ervaringskennis behielden van wat ik wel het Franeker dijkprincipe noem omdat het sinds de sluiting van de Franeker Universiteit niet meer in ons land werd onderwezen. Als dijkbouwwijze langs die (terpen)kust vaak ontstaan door vrijwel jaarlijks overlopende (zomer)kaai(dijk)en verhogen tot een ±10x kleinere kans op gaan overlopen, voor de huidige Duitse zeedijken genormeerd op eens per 50 jaar (Ostfriesland) resp. 100 jaar (Nordfriesland). Dat de deltanorm onze deltadijken en deltadammen veel hoger deed maken door berekenen op een ±100x (nieuwe norm ±1000x) kleinere kans op gaan overlopen, doet me vanwege de toenemende zee(spiegel)stijging nog eens pleiten voor daarvoor gaan bestemmen van de voor herstellen van verloren vertrouwen ontstane meters overhoogte. Dus voor de Duitse berekening ook voor ons land toepassen.
Afsluitende alinea volgt in week 4